Op restaurant gaan hebben wij als ouder nooit vermeden met de kinderen. We kiezen natuurlijk wel iets uit waar je met je kind niet wordt buitengekeken.

Behalve die ene keer in Frankrijk. Marit was toen 6 weken, Mato was 3 jaar. We waren op uitstap geweest en ging onderweg naar ons huisje nog wel langs een restaurantje stoppen. Dorpjes genoeg onderweg, toch? Maar geen restaurants, niets. Lastige baby, zoon die hangry werd… Toch een bord met een pijl tegengekomen: allen daarheen. Bleek het een Gault-Millau aangeschreven restaurant te zijn. Toch vriendelijk welkom geheten met de kids. Tot de baby onophoudelijk bleef huilen, Mato hyper werd van de honger en een stoel omstootte, … We hebben nog nooit zo snel gegeten, van zoiets prijzig dan nog wel!

We genieten er nog steeds van om met zijn vieren eens iets te gaan eten. Het hoeft niet altijd Mc Do te zijn. Vroeger had ik een zak klaarstaan die overal mee naar toe ging. Wat zat er allemaal in? Tekenpapier, pennenzak met kleurtjes, spelletjesboeken en diertjes (poppetjes). Ook al voor de diagnose hadden we dat standaard bij. Je moet niet te veel van je kinderen verwachten en op deze manier de kinderen nog wat kunnen bezighouden, geeft jou als ouders ook ruimte om eens te praten met elkaar.

Zijn die speeltjes écht nodig? Moeten ze niet leren stilzitten? Moeten wij telkens onze smartphone bovenhalen op een ‘vrij’ moment? Als wij al niet meer kunnen stilzitten, wat vragen we dan van onze kleine kinderen? Dus voor mij zijn die speeltjes toegestaan en wij gaan als ouder dan niet op de gsm. Wij babbelen.

In januari zijn mijn man en ik beiden jarig en zijn we nog eens bij de Indonees gaan eten. (Bali in Borsbeek, super lekker!)

Nu gaat die zak met speeltjes al lang niet meer mee. En ik geef toe dan wordt de smartphone al eens makkelijker toegestaan, op café – niet op restaurant. Je lekker even afzonderen van de oudjes, hoe waren al wij als pubers…?